Ziyanla oturmak

Blogların en çok ne yönünü seviyorum biliyor musun sevgili ziyaretçi, öylesine sörf yaparken internette, oturaklı bir yazıyla karşılaşabiliyorsun. Durup dururken çıkıveriyor karşına.

Genelde yılbaşı geleneğidir kocaman kocaman kararlar almak ama bir şarkı sayesinde ben bu sene bir ay önce başladım bu işe. Sonra Merush'un yazdığı bir yazıda, şöyle bir şey okudum:

"Diğerleri olabilmek uğruna kendi olmaktan vazgeçen insanların yaşadığı bir toplumdayız. Herkes birininin aynısı olmak istiyor. Hep bir başkasında olana sevgi besliyoruz. Kendi kazağı yerine başkasındaki kazak güzel geliyor insanların gözüne."

Doğru söze ne denir. Ne yalan söyleyeyim, bende bazen başka insanların yerinde olmayı -tüm öfkemle- istiyorum. Ama bir sorun, neden? Para mara, sosyal statü için değil. En iyisi bir örnekle açıklayayım.

Herhangi bir Devlet Hastanesi'ne gidin muayene olmak için. Doktor denilen meslek erbabının yüzünüze bakmadan size teşhis koyduğuna şahit olacaksınız. Bu muhteremler, Tıp Fakültesini bitirince, dünyanın kendi etraflarında döndüğünü zannediyorlar galiba.

Hatta daha somut, başıma gelen bir örnek vereyim. Bir Devlet Hastenesi'nde bir cerrah, elindeki elmayı dişleyerek muayene etmişti beni...

İşte böyle tipleri görünce deliriyorum ben. Kendini dünyanın merkezi zanneden bu şahsiyetleri görünce; doktor olmadığıma çok çok kızıyorum. Ben doktor olsaydım böyle densizlikler yapamazdım çünkü.

Evet, bu yüzden bazen çok acele kararlar alıyorum. O yüzden yüksek-doktora yapmak umurumda değil. Ben adam gibi İngilizce öğreneyim yeter :)

P. S: tülinin de doktor olmasının yukarıdaki örneği seçmemle hiçbir alakası yoktur.